Verantwoordelijk voelen voor veranderingen in de buurt

Joke Hoeven werkt als communicatiestrateeg in de culturele sector en verhuisde twee jaar geleden naar de Spaarndammerbuurt. Ze woont op het Zaanhof.

Ik kom uit België en woonde pas een jaar in Amsterdam toen ik hier in januari 2019 op de Zaanhof ging wonen. Ik kende deze buurt totaal niet. Vroeger kwam ik er vaak langs met de trein, maar ik snapte nooit hoe je er precies moest komen. Er is iets prettig desolaats aan deze plek. Ik heb op veel verschillende manieren en plaatsen gewoond, maar dit is de eerste keer dat ik hier lang zou willen blijven. Vorig jaar heb ik heel expliciet gekozen om weer met meer mensen te gaan wonen. In mijn eentje zou ik dat ook nooit op zo’n luxe manier kunnen doen. Deze collectieve manier van wonen zag ik ook terug in Het Schip.

Ik heb mijzelf het recht toegeëigend hier te wonen. Ik voel mij deels verantwoordelijk voor de veranderingen in de buurt. Mijn loon ligt hoger dan de sociale huurgrens. Mijn huisgenoten en ik zijn op een hedendaagse manier sociaal, maar wij nemen geen geschiedenis mee en verhouden ons slechts tot het nu. ‘’Wie het recht heeft om hier te wonen?’’, intuïtief vind ik dat mijn onderburen, Marianna en Daniella hier altijd moeten kunnen blijven, en dat geldt voor alle Marianna’s en Daniella’s. Maar ik zou het hypocriet vinden wanneer ik als nieuwkomer zou wensen dat hier alleen maar locals wonen.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je je verhoudt tot je buurt, door bijvoorbeeld contacten met je buren te maken, de buurt schoon te houden, respect te hebben en tijd moet investeren in de buurt. Voorheen heb ik weinig tot vrijwel geen interesse getoond voor de geschiedenis van de wijk waar ik woonde. Als ik hier wandel valt het sociale karakter mij op: de positie van Het Schip, de verbinding tussen de pleinen, het groen. Je moet trouwens wel steeds over de pleinen en de basketbalvelden heen, maar dat zorgt voor contact in de buurt. Ik denk dat deze buurt meer sociaal contact vereist in tegenstelling tot bijvoorbeeld Oud-West, waar het karakter heel asociaal is door het grote aantal expats en koopwoningen. Hier wonen de mensen echt al kei lang en waarvan er misschien ook veel die wat minder goed tegen veranderingen kunnen. Dit in tegenstelling tot de Houthaven, de sfeer daar stoelt juist op een veranderlijke dynamiek. 

Ik word soms wel recalcitrant als ik de voortuinen in de Houthaven zie. Het verschil is gewoon zo groot. Toch voelen de Houthavens mij ook benauwd en zielloos aan. De gedeelde voortuinen, de laagbouw, het unieke uiterlijk van elk huis, waardoor de wijk ‘sociaal’ oogt, het is schijn: je betaalt je immers blauw om er sowieso buiten te kunnen zitten. Het sluit een hele groep uit. Zodra je de weg naar de Houthaven oversteekt, zie je bijna niemand meer uit deze buurt. Mijn onderburen zullen in de zomer denk ik niet snel bij de Pontsteiger gaan zwemmen. 

Maar ook de oude en nieuwe bewoners van deze buurt mengen niet echt. Ik mis hier de cafés waar je iedereen ontmoet. Er is er geen een die echt voet aan de grond heeft. Alles hier is heel vriendelijk afstandelijk. Ze bedienen je met een glimlach, maar ze zoeken geen toenadering. Café’s zouden juist een warm thuis moeten bieden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: