Wij zijn het!

Jurjen de Bruijne is pionier van de Protestantse Kerk Amsterdam en is sinds zes jaar buurt dominee bij Buurtkerk Hebron in de Polanenstraat. Als zodanig doet hij ook empirisch onderzoek naar De tweedeling in de stad.

Sinds november doe ik onderzoek in de Houthaven en de Spaarndammerbuurt naar de vraag wat de Protestantse kerk kan en wil betekenen in de nieuwe wijk. Daarbij kijk ik niet enkel naar de Houthaven, maar let ik ook op hoe deze zich verhoudt tot de Spaarndammerbuurt. Ik neem straatinterviews af en doe literatuuronderzoek naar het fenomeen de tweedeling in de stad. Tweedeling of segregatie is tegenwoordig een buzzword, maar wat betekent het eigenlijk? Ik onderzoek of die tweedeling er daadwerkelijk is en zo ja,  op welk vlak dan precies?. Hier is de tweedeling voor een groot deel ruimtelijk het geval. Het park wordt een ‘verbindingspark’ genoemd, maar een ambtenaar zei ooit tegen me  dat “het eigenlijk een barrière voor de elite is, om zich veilig achter te kunnen verschuilen”.

In de Spaarndammerbuurt hebben de mensen weinig interesse in de Houthaven en ‘’zeiken ze de yup af’’. Achter de dijk merk ik dat er soms met dédain op deze buurt neergekeken wordt, sommigen durven ’s avonds hier niet heen. In de Spaarndammerbuurt proef ik dat mensen het idee hebben dat de stad niet om hen geeft. In mijn overtuiging is de samenleving echter niet iets van de politiek, maar van de samenleving zelf. Wij zijn de samenleving. Vanuit de gemeente zijn er tonnen beschikbaar voor buurtinitiatieven. Maar de aanvragen komen voornamelijk gedaan van zelfredzame bewoners die de weg naar subsidies weten te vinden.  Er worden massaal aanvragen gedaan voor vergroening en verduurzaming, maar nauwelijks wordt geld gebruikt uit het potje armoede en eenzaamheid. Dat moet beter. Er is meer verbinding nodig tussen rijk en arm.  Vanuit de gemeente wordt kunst beschouwd als verbindend, maar kunst is niet nou niet bepaald de primaire taal van deze wijkbewoners. Ik heb veel nagedacht over de rol van Hebron in deze problematiek. Het zit hem niet enkel in de activiteiten die je voor elkaar organiseert, maar in de relatie die je durft aan te gaan met je medebewoners, in de interesse die je in elkaar toont. Ik spoor mensen aan om gewoon eens aan te bellen bij hun buurvrouw of buurman. Dat is niet sexy, maar wel heel basic: het zit in het alledaagse. Ik schenk elke vrijdag koffie in onze huiskamer. Iedere donderdag kunnen mensen aanschuiven voor een maaltijd. Door gentrificatie vallen oude sociale structuren weg. Dat kan je niet oplossen, maar je kan wel verantwoordelijkheid nemen in het ontwikkelen van nieuwe structuren. De nieuwe bewoners van de Houthaven moeten zich dus niet achter de dijk verschuilen, maar zich óók verhouden tot de Spaarndammerbuurt. Ik denk dat we rijker zijn als verschillende identiteiten elkaar ontmoeten als ‘mens’. In de bijbel wordt het thema van rijkdom en armoede gezien als schaarste en overvloed. Ik zie de mens niet als individu die zijn eigen leven vormgeeft. Zeker in een stad schrijven we een gemeenschappelijk verhaal.

www.hebron.amsterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: