Kleine overwinningen kunnen veel betekenen

Angelique van der Storm werd net zoals haar opa, ouders en de rest van haar familie geboren in de Spaarndammerbuurt. Ooit verhuisde ze naar Slotermeer, maar keerde al snel weer terug. De buurt is haar thuis. Ze is al jaren voorzitter van de bewonerscommissie Zaandammerplein en omgeving en zeker al 20 jaar actief bij de bewonersgroep Spaarndammerbuurt (het voormalige SASH: Stop Afbraak Sociale Huisvesting en actiegroep Verzet).

Angelique van der Storm in haar huiskamer.

De afgelopen tijd heeft de bewonersgroep Spaarndammerbuurt gestreden voor het behoud van de OBA en het groen op het Domela Plantsoen. We buigen ons over zo’n 600 woningen. Een groot deel van deze buurt is de vrije sector ingegaan, maar wij hebben bedongen dat niet alle huizen verkocht kunnen worden.

We heten ooit actiegroep Verzet, maar de meeste mensen met wie we werkten vonden de naam te extreem. Verzet wordt vaak gezien als iets roods. Ikzelf ben trots links. Men noemt mij wel eens linkse hoer. Ik heb het mijn geuzennaam gemaakt, want er is niks mis met een linkse hoer. Soms reageer ik op de haatspraak met #doe eens lief, maar daar begrijpen de mensen die dit soort uitspraken doen niks van.  

Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze voormalige arbeidersbuurt, maar dat komt niet ten goede van de arbeider of de bewoners met een uitkering. Wij worden letterlijk verdreven, want de buurt is upcoming. Er zitten heel veel yuppen in deze buurt. Ik heb niets tegen yuppen, behalve dat ik het jammer voor ze vind, dat zij zich half dood moeten werken om hun woning te kunnen betalen. Daardoor kan je nauwelijks contact met ze maken. Als bewonerscommissie stellen wij ons vaak voor aan nieuwe bewoners, wijzen hen op de dingen waarmee we kunnen helpen en vragen hen om hun ideeën. Soms krijgen we geen enkele reactie. Ook daar hebben ze geen tijd voor. Ik heb altijd nog een sprankje hoop, maar tegelijkertijd weet ik dat heel veel mensen alleen bezig zijn met eigenbelang. En dat is jammer, want het leeft niet prettig. Naar mijn gevoel doe ik niks. Of te weinig. En eigenlijk is wat ik doe heel egoïstisch, want als de mensen om mij heen zich beter voelen, voel ik mij ook beter. 

Dit was een hele sociale buurt. Het heette hier niet voor niks de Moord-en-Brandbuurt: als iemand uit zijn woning gezet werd – wat vaak gebeurde want er was altijd ellende – dan schreeuwden de mensen moord en brand, sloten de straat af en kochten samen voor een habbekrats de boel op. Mensen zouden nu meer voor hun buurt moeten doen. Af en toe iets organiseren bijvoorbeeld, maar dan niet in de cafés en restaurants die ik mij niet kan veroorloven. Vroeger deden we dat. De hele Spaarndammerstraat werd ervoor afgezet. 
Ik houd niet van chauvinisme. Het is toeval dat ik hier woon. Iedereen heeft het recht hier te wonen, maar ik zou het heel fijn vinden als ze ons niet naar de banlieus zouden verdrijven. Het ging immers zogenaamd om differentiatie. Ik zou graag hebben dat mijn zoon hier zijn eigen woning zou kunnen krijgen. Hij woont nu al een tijdje bij mij in een kleine kamer die ik de inloopkast noem. Ik ga maar niet over de huizenmarkt beginnen. Het slaat me lam. In de Houthavens heb ik vroeger nog gespeeld. Nu heb ik een beetje een aversie tegen de wijk: de beloftes waren enorm, maar ze zijn niet voor de gewone mens gebouwd. Het gaat altijd weer om het kapitaal en de macht en dat is jammer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: