De buurt is mijn koninkrijk

In een zijstraat van de Spaarndammerstraat, tussen Toko Bamboe en Chaplin Shoes, zit het naaiatelier van Janan Fashion. Janan zit al vijftig jaar in het kleermakersvak, hij ontwerpt en repareert sinds 2004 kledingstukken voor de bewoners van de Spaarndammerbuurt. Hij leerde het vak in een beroemde modestraat in Bagdad. Aimée sprak de kleermaker in zijn atelier.

Een oom deed mij toen ik eenentwintig jaar oud was, mijn eerste naaimachine cadeau. Hij was zelf eigenaar van een kledingfabriek in Bagdad en leerde mij het vak al sinds mijn zesde. In mijn vrije tijd ging ik veel naar de markt om mij te laten inspireren voor eigen ontwerpen. Mijn eerste bedrijf begon in die tijd langzaam vorm te krijgen. Aan deze ontwikkeling kwam in 1980 abrupt een einde, toen de oorlog met Iran uitbrak. Ik werd gedwongen mij als soldaat te melden, anders zouden de militairen mijn moeder, vader en mijzelf vermoorden. Zo werd mijn leven in de mode ruw ingewisseld voor een bestaan aan de frontlinie. Na een maand werd ik – en velen met mij – gearresteerd door Iraanse troepen. We zaten vervolgens 10 jaar in de gevangenis in Teheran.

Toen ik na die 10 jaar terugkeerde naar Bagdad was daar alles veranderd. Ondanks dat, begon ik weer met een nieuwe naaiatelier. Deze zaak heb ik helaas niet helemaal kunnen behouden, omdat Al Qaida toen zijn opmars maakte. Ik besloot Irak te verlaten en kwam in Jordanië terecht. Daar ontmoette ik een kleermaker die mij, na het afleggen van een bekwaamheidsproef, in dienst nam. Hij was een goede man, we deelden ons eten en onze tijd. Vanuit zijn winkel kon ik als ontwerper naam maken. Steeds vaker kwamen er klanten specifiek voor mijn kunsten naar het naaiatelier. Ook leerde ik mijn vrouwe in deze winkel kennen. We trouwden en kregen een zoon, Ali. Net als circa 3 miljoen andere migranten die destijds in Jordanië leefden, had ook ik geen verblijfsvergunning. Voor de toekomst van mijn gezin besloot ik het land te verlaten. Ik betaalde een smokkelaar om de oversteek naar Europa te kunnen maken.

De tocht van Jordanië, via Slowakije naar Nederland duurde een maand. Om niet opgepakt te worden, reisde ik te voet, per trein en reed ik zelfs een stuk met een militair voertuig mee. Eenmaal in Nederland meldde ik mij direct bij de politie. Omdat ik kon aantonen dat ik tien jaar in Iran gevangen werd gehouden, kreeg ik na vijf maanden een verblijfsvergunning. Het leven in Nederland verschilt veel van mijn leven in Irak. Ik moest bewijzen dat ik hier kwam om te werken en een leven op te bouwen. Mijn eerste baan was als vuilsorteerder, ik verdiende 50 cent per uur. Toen ik erachter kwam dat mijn baas zou gaan trouwen, stelde ik hem voor dat ik de jurk voor zijn vrouw zou maken. Bij het zien van de jurk zei zij: “You made this ánd you work in garbage? You’re crazy!” Zo kwam ik bij een groot kledingbedrijf te werken en stuurde ik een groep van twintig werknemers aan. Maar dit was niet wat ik wilde, het was mijn droom om weer zelf kleding te maken.

Drie jaar later lukte dat en ook om na drie pogingen mijn vrouw en zoon naar Nederland over te laten komen. Met onze hereniging begon ik plannen te maken om hier een eigen zaak te openen. Ik verdiende bij met het repareren van naaimachines en spaarde mijn extra uren op. In 2004 was het zo ver en opende ik Janan Fashion in de Knollendamstraat. Inmiddels heb ik een goede reputatie in de buurt opgebouwd. Mijn zaak, mijn gezin – mijn dochter en twee zoons zijn in de zaak opgegroeid. Zo voelt de Spaarndammerbuurt als mijn koninkrijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: