Bouwen aan een stad

Fred Booy is landschapsarchitect bij DS Landschapsarchitecten, een vooruitstrevend bureau voor landschapsarchitectuur met Inmiddels 712 projecten in binnen- en buitenland op hun naam. Zo ontwierp DS de museumtuin van het Tropeninstituut,  Amsterdam Vertical,  een natuurinclusief gebouw bij Sloterdijk en werkte het bureau mee aan een Rioolwaterzuiveringsinstallatie in Amsterdam West. Fred Booy ontwierp de binnentuin van De Verbinding.

Ik snap dat het project de Verbinding is gaan heten. Het zat in alle geledingen. Het idee was een verbindend ontwerp te maken, waarin natuur en cultuur, binnen en buiten en oud en nieuw samen zouden komen: het had ook de Verwevenheid kunnen heten. De mensen uit de buurt werden intensief bij het project betrokken. Aanvankelijk waren veel bewoners tegen elke vorm van verandering. Ze hadden daar wel een prettige plek, een braakliggende terrein midden in de stad! Mensen gingen er allerlei plantjes zaaien en zo werd het heel gezellig. Maar ze moesten toch een plan kiezen. 

In elk participatieproces waaraan meerdere partijen deelnemen, is het lastig wanneer je met welke partij participeert. Het liefst met iedereen tegelijkertijd, maar dat kon hier niet. Ik heb bijvoorbeeld weinig met de sociale huurders kunnen spreken. 

In het participatietraject mocht men onder andere meedenken over het kunstwerk, de kleur van de stenen en de tuin. Het binnenhof is openbaar gebleven en de achtertuin is een collectief van de nieuwe bewoners. Wij vonden het belangrijk om de achtertuin ook een plek te laten zijn voor de bewoners van het blok sociale huur die aan tuin grenst, om oud en nieuw echt met elkaar te verbinden. Je zou het misschien niet verwachten, maar nu juist de oude bewoners hadden daar geen interesse in. Zij wilden het hek naar de Oostzaanstraat niet open hebben. Dit is speculatie, maar het zou zomaar  kunnen dat het de kopers ook wel goed uitkwam. 

Op papier is het een mooi verhaal, maar in de praktijk is precies gebeurd wat iedereen voorspelde Er staan hele dure – voor een groot deel – koopwoningen in een omgeving waar het niet vanzelfsprekend is dat je voldoende geld hebt voor zo’n woning. 

Van de Houthavens heb ik weinig verstand, maar het ziet er voor mij uit als een poging tot sociale onthechting. In ieder geval wordt daar veel ruimte voor gegeven. Als je nieuwe bouwblokken met nieuwe mensen neerzet, ben je, voordat er een sociaal netwerk of weefsel is opgebouwd, zo weer twee generaties verder. Ze hadden daar misschien beter meer mensen uit de Spaarndammerbuurt een plekje kunnen geven. Die hadden het weefsel meegenomen. Zo kan je bouwen aan een stad. 

Als je maar genoeg segregeert is er niets aan de hand. Iedereen wordt op dezelfde manier wakker, ze gaan allemaal naar dezelfde school, naar dezelfde kerk. Maar er moet niets verkeerd gaan. Gebrek aan verbinding zorgt voor gebrek aan elasticiteit. Je krijgt onmiddellijk conflicten als er iets fout gaat. Met verbinding voorkom je problemen.

Meer dan een architect zijn wij afhankelijk van wat er al staat. Als landschapsarchitect ben je altijd bezig met kijken naar hoe iets met elkaar verweven is. Een boom wortelt in de grond en een klimplant hecht zich aan een gebouw. Landschappen kunnen voor verwevenheid zorgen en problemen van segregatie oplossen. Kijk maar in het Oosterpark, het Westerpark, of het Vondelpark, daar loopt iedereen door elkaar, maakt contact met elkaar, omdat je elkaar tegenkomt. De deuren gaan dicht en je bent weer in je eigen bubbel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: