‘De Houthaven’ is de fucking houthaven geweest!

Frank van der Stok is curator en fotograaf. Hij woont in de Spaarndammerbuurt en heeft zijn atelier in de Houthven.

Nadat ik in 1993 naar Amsterdam kwam, woonde ik eerst in Oost en de Pijp. In 2001 verhuisde ik via een tip van een kennis naar de Zaanhof in de Spaarndammerbuurt. Ik kende deze buurt eigenlijk niet, maar voelde me wel aangetrokken door het afgezonderde deel van de stad en voelde me er al snel op mijn plek. In de Houthavens huur ik een atelierruimte. Ik sta dus met mijn ene been in de wijk van de bourgeoisie en met het andere in die van de paupers.

Mijn eerste nacht in deze buurt zal ik nooit vergeten. Vanuit mijn slaapkamerraam zag ik de torentjes van de Zaanhof en dacht: ”hemel waar ben ik? ”, Ik had associaties met een soort Winterhof in Wenen. De Amsterdamse School hier vind ik verpletterend interessant. Wanneer ik onder de boog van de Zaanhof loop en op het torentje van De Klerk stuit, denk ik: dit is waanzinnig, wat wil ik nog meer?Ik vind trouwens dat het torentje van Het Schip hevig wordt onderschat. Voor mij is het hét icoon van de Spaarndammerbuurt. De wijk als geheel staat sowieso symbool voor ideologisch denken en ontwerpen, dit in schril contrast met de huidige marktcultuur.

ontwikkelingen en bedenkingen // het blijven gescheiden werelden

De toenemende verkoop door de corporaties van sociale huurwoningen vind ik een slechte zaak. Ik voorspel nu, dat zolang de Houthaven een aparte status heeft, de Spaarndammerbuurt niet zo hard zal gentrificeren en er dus een tweedeling tussen de twee gebieden blijft bestaan. Maar gentrificatie is geen tak van sport waar je veel tegen kunt doen, ben ik bang. Degenen die het zich kunnen veroorloven, vestigen zich in de Houthaven en zo wordt de Spaarndammerbuurt (nog) niet onder de voet gelopen door nieuwkomers. Tegelijkertijd drijft de aanleg van de Houthaven ook de huren in de Spaarndammerbuurt op en daardoor worden veel mensen de stad uitgewerkt. De sociale sector is altijd kind van de rekening geweest.

Het buurtgevoel hier is verbijsterend beroerd en het sociaal contact onderling is minder dan mij lief is, er is dus weinig sprake van sociale cohesie. Dat ligt niet alleen aan de buren, ook aan mij. Verstokte ouwe buurtbewoners nemen alles wat nieuw is niet serieus. Maar zeker sinds ik zelf een kind heb, zijn heb ik ook meer contact met mijn buren. Zo zie je ook mensen met een hond met elkaar ‘snuffelen’. Ik zit nu ook in een app-groep, die is aangemaakt na veel inbraken in de buurt. Deze wordt nu ook gebruikt om gereedschap en dergelijke van elkaar te lenen. In dit opzicht heeft men blijkbaar geen last van klasse-onderscheid. Achter een schermpje communiceert het wellicht makkelijker dan face-to-face.

Trots op de ontwikkelingen in de Houthaven//buurt leren kennen via het archief

De skyline in de Houthaven is magistraal en daarom alleen al wil ik hier graag mijn atelier houden. Zelfs aan de Pontsteiger ben ik geleidelijk gewend geraakt.Als fotograaf en curator verzamel ik gericht boeken over geschiedenis en fotografie en ook ben ik vaak in het Stadsarchief te vinden. Ik vind eigenlijk dat kennIs van de buurtgeschiedenis onderdeel van ieders burgerlijke verantwoordelijkheid behoort te zijn. Historisch besef draagt bij tot het begrip van hoe een buurt zijn karakter heeft ontwikkeld. Het mag duidelijk zijn dat ik voor de Spaarndammerbuurt een bijzondere gevoeligheid heb ontwikkeld.

De yuppie-families in de Houthaven, met doorgaans werk in de semi-creatieve hoek, hebben volgens mij ook ‘niet veel historisch besef’, want zij zijn hier vooral komen wonen, vanwege de beschikbare huizen. Maar dit zijn wel de fucking houthavens geweest!

Het was wel een goed idee van de planners om beide wijken met elkaar te verbinden door een park en bovendien door de functies strikt te scheiden. De Houthaven is er om te wonen en Spaarndammerbuurt om boodschappen en ‘koffietjes te doen’. Zo geeft de Houthaven een impuls aan de lokale economie. Tegelijkertijd vraag ik me af, of het wel mogelijk is om sociale cohesie door middel van beleid af te dwingen. Ik zie dat oude bewoners zich afzetten tegen de ‘dikke auto’s’ en dat nieuwe bewoners slechts in de hippe koffietentjes in de Spaarndammerbuurt geïnteresseerd zijn. Desondanks hoop ik dat het onderliggende verbindende plan de kansen wel vergroot om in harmonie samen te leven.

http://www.vdstok.com

Noot van de redactie: Frank van der Stok onderschrijft de verkorte versie van dit interview, maar wil wel inbrengen dat sommige van zijn ‘beweringen” genuanceerder liggen, dan dat hij meent te hebben gezegd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: