Verschil in architectuur, niet in mensen

Rose* woont met haar twee kinderen al bijna drie jaar in de Houthaven.

Ik heb anderhalf jaar in het Leger des Heils gewoond, in een opvang voor vrouwen met kinderen. Daar kom je terecht als je thuis in moeilijkheden zit of dakloos bent geworden. Daarvoor woonde ik bij mijn moeder, waar ook mijn oudste dochter is geboren. We hadden toen een rocky time dus besloot ik stappen te ondernemen. Via Woningnet duurde dat te lang, via via kwam ik bij het Leger des Heils terecht. Het verloop van mijn traject ging erg goed en ik kon na 1,5 jaar – in plaats van de maximale 2,5 jaar – al weg. In de laatste maanden moest ik een motivatiebrief schrijven aan de gemeente. Als die goed genoeg was kreeg je een huis toegewezen. Ik wachtte vier maanden op een woning en moest deze toen direct toezeggen, anders vervalt je traject en moet je opnieuw beginnen. 

Toen ik een woning in West aangewezen kreeg, schrok ik. Ik wilde niet te ver van mijn moeder wonen en ik kende de Houthaven helemaal niet, maar toen ik de woning en de buurt zag, was ik verkocht. Het is lekker dichtbij het Centraal Station, je hebt het Westerpark om de hoek én het is niet ver van mijn moeder. Drie jaar geleden was het hier nog een bouwplaats, ik heb de buurt zien groeien. 

Door deze nieuwe gebouwen zag ik een splitsing ontstaan met de oude huizen in de Spaarndammerbuurt. Het verschil tussen de buurten zie ik wel aan de architectuur. Maar al zijn het oude en nieuwe huizen, ik vind dat de buurt niet verdeeld is. Iedereen is gewoon vrolijk en aardig. De verbinding tussen de twee buurten vind ik wel belangrijk. Het is mooi om te zien dat iedereen een eigen manier van leven heeft. Hier in de Houthaven zie je bijvoorbeeld dure auto’s en grote huizen, maar waar ik wel blij mee ben, is dat ze er sociale huurwoningen tussen gezet hebben, zodat het meer een gemixte woonwijk is. Niet iedereen is natuurlijk in staat om een woning te kopen. En trouwens, ook niet iedereen wil een huis kopen. Ik in ieder geval niet, niet in Nederland dan. Ik vind het daarom ook echt niet kunnen dat ze in de rest van de stad sociale huurwoningen die leeg komen te staan te koop zetten, heel vervelend. 

In het complex waar ik woon zit een deel dat De Spreeuwen heet, waar alleen oudere mensen wonen (dat is wat ik heb begrepen). De rest van de bewoners is gemixt qua leeftijd. Je hebt hier een leuke binnen plaat waar kinderen lekker kunnen spelen in de zomer, maar helaas mogen ze er niet meer spelen vanwege de geluidsoverlast, dus moeten de kinderen bij een speeltuin verderop spelen. Voor dat deze beslissing was genomen was de contact met de buren gewoon goed maar nu hoeft dat voor mij niet meer, omdat zij geen begrip tonen voor gezinnen met jonge kinderen.Terwijl het een openbare ruimte is voor het hele gebouw, waar ik iedere maand 12,50 voor betaal. Het is niet fijn. Maar los vandat ben ik echt op me zelf en geniet ik met volle teugen van de buurt.

Toen ik hier kwam wonen, kreeg ik een mooi uitgetypt briefje van De Key, waarop de geschiedenis van de buurt beschreven staat. Er stond dat het hier voorheen een haven was en geen huizen stonden en dat de straten naar plekken waar hout gehaald werd genoemd zijn. Ik heb het niet allemaal onthouden, maar vond het wel mooi om te lezen dat de buurt een geschiedenis achter zich heeft.

* Rose is een gefingeerde naam, omdat zij graag anoniem wil blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: