Een gemeenschappelijk belang verbindt

Akis Tsovilis werkt als sociaal werker voor Dock en beheert de speeltuinen op het Barentzplein in de Zeeheldenbuurt, het Suikerplein en het Zaandammerplein in de Spaarndammerbuurt. Hij zorgt dat het speelgoed toegankelijk is voor de kinderen, coördineert de werkzaamheden van de vrijwilligers en leidt projecten.

In de loop van de jaren negentig is er veel veranderd in de stad. Je kon toen wonen in een straat die niemand kende, waar tien jaar later een huis werd verkocht voor vijf ton. In die tijd kwamen ook veel mensen van buiten Amsterdam naar hier, met name veel hoogopgeleide mensen en expats. En natuurlijk botste het tussen die nieuwe Amsterdammers en de ‘oorspronkelijke’ bewoners van de stad, dat hoort bij verandering. Heel vroeger woonden families naast elkaar in één straat, dat is nu niet meer mogelijk. Er is een tekort aan woningen en de beschikbare huizen zijn onbetaalbaar. Ik ken veel voorbeelden van gezinnen met kinderen in de dertig die nog steeds thuis wonen. Mensen die hier in de Spaarndammerbuurt geboren en getogen zijn hebben geen enkele kans en dat is zuur. Ik vind het jammer dat al die nieuwe buurtbewoners er niet voor hebben gezorgd dat de oude Amsterdammers profiteren van het geld dat zij de wijk in brengen. Ze hebben een fors bedrag voor hun huizen neergelegd, maar zouden naar mijn mening meer kunnen winkelen bij lokale ondernemers of wat geld investeren in maatschappelijke initiatieven. Maar waarschijnlijk is het nog te vroeg voor conclusies, het duurt altijd even voordat je als nieuwkomer ergens je weg vindt.

‘Soort zoekt soort’ dat zie ik als beheerder van de buurthuisjes op de pleinen voor mijn neus gebeuren. Als je goed kijkt, zie je dat er groepjes van hoogopgeleiden zijn, groepjes oorspronkelijke Amsterdammers en Amsterdammers met een allochtone afkomst. Dat is niet erg, alleen profiteren ze niet van elkaars kennis. Daar moet een manier voor gevonden worden en community building, waar niet iedereen zin en tijd voor heeft. Neem bijvoorbeeld de mensen die als ‘yup’ bestempeld worden, die werken keihard en soms wel zes dagen in de week, ze hebben kinderen… Dat vraagt natuurlijk ook wat! We zijn als Dock ook zoekend hoe we verbinding tussen de verschillende bewoners in de Spaarndammerbuurt en de bewoners in de Houthaven kunnen maken.

Mensen hebben een gemeenschappelijk doel of belang nodig om met elkaar in contact te komen. Als sociaalwerker probeer ik dat te stimuleren en begeleid ik waar mogelijk. Een voorbeeld is het Zaandammerplein. Ik zag dat gezinnen die aan het plein woonden met hun kinderen naar andere speeltuinen gingen. Ze vonden het plein niet aantrekkelijk, vertelden ze toen ik hen ernaar vroeg. Ik heb toen geadviseerd een aanvraag bij het stadsdeel in te dienen, voor nieuwe speeltoestellen en wat bloempotten voor meer groen. Spontaan werd een clubje gevormd dat hun ideeën aan de gemeente heeft gepresenteerd. Het plan werd goed ontvangen en het plein opgeknapt. Automatisch kwamen alle gezinnen met hun kinderen naar het plein, omdat het door de gezamenlijk inzet voelde als hun plein. Een ander voorbeeld is het Suikerplein. Twee jaar geleden ontving ik klachten van nieuwe bewoners die zich bedreigd voelden door het plat Amsterdamse taalgebruik en onderlinge gescheld van een groepje dat daar altijd op de bankjes zit. Ik heb er best wat uren ingestoken om te bemiddelen. Uiteindelijk snapte de oude groep wel dat ze door hun grote mond anders overkomen dan ze zijn. Aan de nieuwe Amsterdammers vertelde ik dat het speeltuintje draait op deze groep, waarvan de leden ook vrijwilligers zijn. Daarnaast wonen er nu eenmaal veel verschillende types met verschillende omgangsvormen in Amsterdam, dat hoort bij de stad. Als iedereen met elkaar in contact zou komen, zullen ze merken dat er niets aan de hand is. Al met al gaan we de goede kant op, soms een stapje naar voor en soms twee naar achter. Het heeft allemaal tijd nodig.

Dock probeert ervoor te zorgen dat buurtbewoners zelf eigenaar zijn van de pleinen. Dat kan door vrijwilliger te zijn of thuis een sleutel van de speelkisten hebben. De vrijwilligers zorgen ervoor dat de buurthuizen open kunnen en er toezicht op de pleinen is. Voor hen is het een manier om sociale contacten te onderhouden. Een middel tegen eenzaamheid. Sommige andere buurtbewoners hebben ook een sleutel van de speelkisten. Het kan natuurlijk dat mensen die kisten niet goed afsluiten of dat er speelgoed blijft liggen. Deze risico’s wegen niet op tegen wat we ermee winnen: participatie.

www.dock.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: